بررسی اثر بخشی روش تدریس مبتنی بر مدل استقرا در مبحث فشار بر پیشرفت تحصیلی و مهارت دانش آموزان دوم دبیرستان و مقایسه ی آن با روش سنتی
چکیده
ژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر روش تدریس مبتنی بر استقرا بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان پایه دوم دبیرستان در مبحث فشار در مقایسه با روش تدریس سنتی انجام شده است. روش تحقیق از نوع آزمایشی با دو گروه آزمایش و کنترل با پیش آزمون و پس آزمون انجام شده است. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانش آموزان پایه دوم متوسطه رشته علوم تجربی و ریاضی شهر نهاوند در سال 1393-1392 می باشد. حجم این جامعه آماری 936 نفر است. نمونه های آماری به روش نمونه گیری تصادفی، انتخاب و در دو کلاس 17 نفره به عنوان گروه آزمایش و 16 نفره به عنوان گروه کنترل جایگزین شده اند.گروه آزمایش طی4جلسه60 دقیقه ای آموزش مبتنی بر استقرا را تجربه کرده اند، در حالی که گروه کنترل با روش سنتی به مدت مساوی به فعالیت خود ادامه داده اند. ابزار گرد آوری داده ها، آزمون پیشرفت تحصیلی مبحث فشار است. به منظور تحلیل داده ها از شاخص های آماری توصیفی و آمار استنباطی نظیر تحلیل واریانس چند متغیره(manova)،تحلیل کوواریانس، آزمون fلوین و آزمون t مستقل و سایر آزمون های لازم استفاده شده است. نتایج حاکی از آن است که بین آزمودنی های گروه آزمایش که آموزش مبتنی بر استقرا را تجربه کرده اند و آزمودنی های گروه کنترل که تحت آموزش به شیوه سنتی قرار داشته اند از نظر میانگین نمرات پیش آزمون و پس آزمون در متغیرهای پیشرفت تحصیلی، ارتقا دانش، درک مفهومی،کاربرد و مهارت در مبحث فشار تفاوت معناداری وجود دارد. یعنی تدریس به شیوه استقرایی در پیشرفت تحصیلی و بهبود یادگیری در سطوح دانش، درک مفهومی، کاربرد و مهارت آزمودنی ها در مبحث فشار موثر بوده است.