در این پژوهش کامپوزیتی از ذرات شیشه زیست فعال و نانوالیاف تیتانیا به روش الکتروریسی تولید شد. هدف از این تحقیق ساخت یک داربست استخوانی از جنس تیتانیا به عنوان زمینه بازسازی بافت و کامپوزیت کردن آن با ذرات شیشه زیست فعالبه عنوان محرک استخوان ساز است. بر همین اساس به منظور دستیابی به الیاف پیوسته، خواص بهینه ساختاری و سطحی اثر پارامترهای مختلف تاثیرگذار بر فرایند الکتروریسی مورد بررسی قرار گرفت.
با معرفی و ساخت غشای مناسب می¬توان شرایط جدایش پروتئین را بهبود بخشید. در این پژوهش با اصلاح سطح نانوالیاف پلی¬کاپرولاکتام (نایلون 6) توسط نانو ذرات باردار هیدروکسی آپاتیت غیراستوکیومتری (nhap) مواضع فعالی در نانوغشا به¬منظور افزایش قابلیت جذب پروتئین ایجاد شده است. نانوذرات nhap
شیشه های زیست فعال به دلیل توانایی در پیوند و هم بندی با بافت نرم و سختی که دارند در ترمیم، درمان، شکسته-بندی استخوان و پوشش کاشتنی بدن مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این پایان نامه، تهیه و مشخصه یابی نانو الیاف شیشه ای زیست فعال به کمک روش سل-ژل و الکتروریسی می باشد. در این پر
در کنار پیشرفت هایی که هر روزه در فرایندهای مهندسی بافت در حال رخداد است رویکرد تحقیقات در چند سال اخیر،در کنار استفاده از ترکیبات مشابه بافت های بدن،در جهت بکارگیری فرایندهای مشابه مکانیزم های بیولوژیکی برای سنتز فاز معدنی استخوان معطوف شده است.این موضوع منجر به شکل گیری حوزه جد
چکیده تلاشهای زیادی برای بکارگیری مهندسی بافت، جهت بازسازی و درمان تقریبا کلیه قسمتهای بدن صورت گرفته است. در این میان ترمیم ضایعات عصبی بدلیل پیچیدگی سیستم عصبی از نظر عملکرد و آناتومی و غیر موثر بودن روشهای رایج درمان، از اهمیت زیادی برخوردار است. در سیستمهای زنده، ماتریکس خارج
چکیده بدن انسان علی رغم استحکام و توانایی بسیار بالا در ترمیم، بسیار آسیب پذیر است. ترمیم آسیب ها در جوانی تلاش زیادی نمی خواهد اما با افزایش سن این قابلیت کاهش می یابد در نتیجه بسیاری از افراد مسن، و جوان های بیمار، رویای تعویض بافت فرسوده با بافت سالم را در سر می پرورانند. امرو
داربست های زیستی به ساختارهایی اطلاق می شود که قابلیت ترمیم و بازسازی بافت های آسیب دیده را از طریق رساندن سلول ها ، داروها یا تغذیه مولکولها ، دارا می باشند . داربست ها از مواد طبیعی و مصنوعی تهیه می شود . دسته ای از مواد که داربست ها از آن ساخته می شود پلیمرها هستند . پلیمرهای
هر ساله هزاران مرگ در حالی رخ میدهد که بیماران در انتظار برای گرفتن عضو پیوندی جدید هستند. مهندسی بافت میتواند به حل تعداد زیادی از این مشکلات کمک کند و این کار با کاشت سلولهای یک بافت خاص در ساختاری سه بعدی بهنام داربست، به منظور بازگشت عملکرد طبیعی اندام مورد نظر صورت میگ
مقدمه: امروزه، نانو کامپوزیت‌های پلیمری زیست تخریب پذیر، با دارا بودن خواص مکانیکی و زیست سازگاری مناسب، از اهمیت ویژه‌ای در مهندسی بافت برخوردار هستند. هدف از انجام این مطالعه، ساخت و ارزیابی داربست نانوکامپوزیتی فیبرین/پلیوینیل الکل به روش الکتروریسی و زیستایی سلولی بر روی آن
هر ساله هزاران مرگ در حالی رخ میدهد که بیماران در انتظار برای گرفتن عضو پیوندی جدید هستند. مهندسی بافت میتواند به حل تعداد زیادی از این مشکلات کمک کند و این کار با کاشت سلولهای یک بافت خاص در ساختاری سه بعدی بهنام داربست، به منظور بازگشت عملکرد طبیعی اندام مورد نظر صورت میگ
هدف از این مطالعه بررسی و مقایسه قابلیت استفاده از نانوالیاف های کیتوسان اصلاح شده با مزوپروس سیلیسی عامل دار شده به روش الکتروریسی برای حذف رنگ زرد مستقیم از محلول های آبی است. نانوالیاف های تهیه شده با استفاده از دستگاه های FT-IR، XRD، Fe-SEM، TEM و تست کشش مورد پایش و شناسایی
در این مقاله سنتز نانوالیاف کامپوزیتی SnO2/ZnO به روش ترکیبی الکتروریسی و فرآیند سل-ژل گزارش شده است. همچنین تاثیر ولتاژ کاری و غلظت پلیوینیل الکل بر مورفولوژی، اندازه و توزیع قطر نانوالیاف تهیه شده بررسی شده است. محلولهای آماده شده از مواد پلی وینیل الکل، استاتروی و کلرید قلع
سابقه و هدف: از الکتروریسی برای تولید نانوالیاف با ویژگی‌های فیزیکوشیمیایی ارتقاء یافته استفاده می‌گردد. به عنوان یک فن‌آوری در حال توسعه این سامانه به دلیل مکانیسم ساده و استفاده از انواع مختلفی از پلیمرها ، به عنوان قوی‌ترین روش برای صنعتی سازی در نظر گرفته می شود. در این پژوهش