چگونگی بهره گیری از ویژگی های تصویری هنر قاجار مهمترین مسأله در پی ریزی این تحقیق بوده است. چرا که هنرمندان همواره در پی کشف راههای جدید و نیز منابع گوناگون جهت دستاویز قرار دادن خلق آثار جدید بوده و هستند. بویژه در دوران معاصر در پی کسب هویت ملی، جستجو و تحقیق در ادوار مختلف هنری این سرزمین دغدغه بسیاری از هنرمندان و نقاشان بوده است.
نقاشی ایرانی در طی ادوار مختلف در سایه تحولات اجتماعی دستخوش دگرگونی های بسیاری بوده و به عنوان عنصری فرهنگی در متن جامعه به تدریج خود را با این تحولات همراه ساخته است. روند این دگرگونیهای اجتماعی در دوران معاصر سرعت بیشتری یافته است. از این رو با ورود جامعه سنتی ایران به تجدد نق
عکاسی با جنبه های مختلفی که در اختیار هنرمند نقاش قرار داد توانست به یکی از ابزارهای مهم نقاشان تبدیل شود. هنرمندان در دوره های گذشته بسته به نیاز خود از این جنبه های عکاسی برای بهبود و رشد آثار هنری خود استفاده کند تا دوره معاصر (1960 به بعد)و در سبک هایی چون هایپر رئالیسم، که ه
پیشینه ی هنرهای تجسمی در ایران، هم از لحاظ تاریخی و اجتماعی و هم از دیدگاه فرهنگی - هنری و زیبایی شناسی و تاثیر آن بر جریانهای هنری بعدی، دارای ویژگیهایی است که علی الخصوص برای نسل حاضر که به طریقی با مسائل مربوط به هنرهای تجسمی، به ویژه "هنر نقاشی" پیوند دارد، موضوعی قابل توجه،
چکیده: زمان و مکان مفاهیمی است که از دیرباز علی رغم توجه دانشمندان علوم مختلف در هنر نیز جایگاه ویژه ای یافته است. این دو عامل در نگارگری سنتی ایران با عالم مثال درآمیخت و نگارگری ایرانی توانست در یک زمان، اشیاء و اماکن را از زوایای مختلف ترسیم نماید و باعث ایجاد دو عامل هم زمانی
چکیده پایان نامه: پست مدرنیسم، مهمترین جنبش فلسفی، فرهنگی و هنری روزگار معاصر است که در نیمه دوم قرن بیستم، در واکنش به فلسفه مدرن و پیش فرض های آن به وجود آمد. پست مدرنیسم پیکره پیچیده و درهم تنیده و متنوعی از نظریات، آراء و اندیشه هایی است که در دهه 1970 سر برآورد و تاکنون در ح
علیرغم گسترش همه‌جانبۀ مبانی هنرهای تجسمی مدرن، و انبوه سبک ها و تکنیک‌های مختلفی که به سرعت در دنیا منتشر می‌شوند، نگارگری ایرانی، چه به صورت بالفعل و چه به صورت بالقوه کارکردهای بصری و بیانی فراوانی یافته است. با حضور پر شمار زنان به عنوان نقاش در تاریخ هنر ایران در دوران معا
هنرهای سنتی[1] ایران، قابلیت زیادی در بازآفرینی در نقاشی معاصر ایران دارند. در مواردی، هنرمندان با بازتاب صنایع‌دستی[2] در نقاشی معاصر ایران، به غنی کردن آثار خود پرداختهاند. چگونگی میزان گرایش به صنایع دستی در نقاشی معاصر ایران، مسئله اصلی این پژوهش است. هدف از این تحقیق، توجه ب
یکی از جلوه‌های بارز فرهنگ در هر جامعه‌ای، هنر است. هنر در ایران با صورت‌ها و تحولات مختلف خود، آینۀ تمام‌نمای تحولات جامعه در سطوح مختلف بوده است. نقاشی در زمره هنرهای تصویری، جایگاه ویژه‌ای در ترسیم سیمای اجتماعی جامعه در ایران دارد. دهۀ پنجاه خورشیدی در تاریخ نقاشی معاصر ایران
هومی بابا اندیشمند حوزه‌پسااستعماری، در روابط بین استعمارگر و مستعمره، فضای سومی را تعریف می‌کند که در آن تعامل بین این دو عنصر پدیده‌ای یکسر جدید و تازه ایجاد می‌کند که عناصر هر دو طرف را دربرمی‌گیرد. فضای سوم از نظر هومی بابا دورگه‌ای را پدید می‌آورد که می‌تواند باعث ایجاد تحول
نقاشی ایران در دهه‌های بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنت‌های گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م
نقاشی ایران در دهه های بیست تا پنجاه هـ . ش به دستاوردهای متفاوتی با سنت های گذشته دست یافت. این دستاوردها بیشتر در جهت شناخت نوینی در تکنیک و اجرا بود. بعدها این حرکت هنری، هنر نوگرا خوانده شد. هنرمند در تمام وجوه نوگرایانه کمتر به وجه اجتماعی، تحولات فرهنگی، و رمزهای هنر ملی، م