شاخص فقر آبی یک شاخص جهانی میباشد که در مدیریت منابع آب به عنوان یک ابزار کمکی کاربرد فراوانی می تواند داشته باشد .این شاخص در سال 2002 توسط سالیوان برای 147 کشوراندازه گیری شده است.این شاخص با مد نظر قرار دادن مسائل اساسی در منابع آب (منابع آب، دسترسی، ظرفیت، مصرف و محیط زیست)و ترکیب این مسائل با یکدیگر میتواند برای رصد انعکاس تصمیمات و فعالیتهای در حوزه منابع آب بکار بسته شود . در این پایان نامه تلاش شده است تا این شاخص برای 30 استان ایران محاسبه بشود.
ترکیبی از اندازه گیری، در دسترس بودن آب، ظرفیت اجتماعی واقتصادی برای دسترسی به آن بینش جدیدی در زمینه از مدیریت منابع آب و کاهش فقر داده است. این روش به تعریف از شاخص فقر آب (wpi) توسط سالیوان منجر شد. متدولوژی اولیه به وسیله سالیوان و لارنس برای محاسبه wpi مبتنی بر وزن مساوی متو
کشور ایران از نظر جغرافیایی در ناحیه خشک و نیمه خشک قرار گرفته است و در ده سال گذشته طولانی ترین و گسترده ترین خشکسالیِ سی سال اخیر را تجربه کرده است. بر این مبنا بخش های مختلف کشور همواره با مشکلات کم آبی مواجه بوده است. دشت ماهیدشت در استان کرمانشاه، از جمله مناطقی است که با بح
یکی از شیوههای برخورد با مشکلات و بحرانهای موجود در بخش آب، شناسایی نقاط ضعف و ارائه راهکارها جهت برطرف کردن آن ها است. به منظور بهبود و ارتقاء عملکرد بخش آب در هر کشور و استفاده بهینه از منابع آب موجود، باید عملکرد این صنعت بطور مستمر ارزیابی شده و نقاط قوت و ضعف آن مشخص شود.
تجارب کشورهای درحال توسعه در دهه ی 60 میلادی نشان داد که لزوما رشد اقتصادی، کاهش فقر را به همراه نخواهد داشت. از اینرو تحقیقات در دهه 1970 در زمینه ی تدوین ویژگی های رشدی که همراه با کاهش فقر باشد، مطرح گردید و اصطلاح " رشد فقر زدا " مورد توجه قرار گرفت. این تجارب نشان می دهد که
هدف این پژوهش اندازه گیری شاخص بروز فقر انرژی، شدت فقر انرژی چند بعدی و فقر انرژی چند بعدی در استان¬های ایران، و بررسی تاثیر این شاخص بر روی شاخص توسعه انسانی استان¬های ایران است. برای اندازه گیری شاخص ها از داده¬های استانی سرشماری 1385 و 1390 استفاده شده و برای بررسی ارتباط شاخص
فقر مقوله ای است جهانی که هم کشورهای درحال توسعه و هم کشورهای توسعه یافته نسبت به آن نگرانی های خاص خود را دارند و سازمان های بین المللی برای کاهش آن تلاش می کنند این تلاش ابعاد چندگانه ای دارد که محققین باتوجه به دیدگاه و رشته ی مطالعاتی خود به بررسی آن از جنبه های مختلف می پردا
مدیریت آب بویژه در بخش کشاورزی نیازمند ارزیابیهای جامع منابع آب با درنظر گرفتن سایر ابعاد میباشد. برای ارزیابی این مسئله رویکردی جامع توسعه داده شده است، که نمود کارکردی آن در قالب شاخص فقر آبی کشاورزی معرفی شده است. بر همین اساس، مطالعه‌ای با هدف سنجش شاخص فقر آبی کشاورزی در سطح
با توجه به آمار و ارقام، منطقه سیستان جزو مناطق فراخشک و کم آب است و مسئله کمبود آب و خشکسالی یکی از بحران هایی است که منطقه سیسان را در آیندهای نزدیک تهدید می‌کند. آب و میزان فقر به شدت به هم مرتبط هستند بنابراین یک ارزیابی قوی از تنش آبی برای شناسایی مناطق نیازمند و توسعه مداخل
در سال‌های اخیر، با توجه به پدیده‌های خشکسالی، افزایش جمعیت و کاهش ذخایر آب‌های زیرزمینی، سنجش فقر آبی ضروری است. هدف اصلی در این مطالعه ارزیابی کمی و کیفی فقر منابع آب زیرزمینی بر اساس دو روش نوآورانه ریاضی-تحلیلی مؤثر و داده‌محور با درنظر گرفتن فاکتورهای شش‌گانه ظرفیت، محیط‌زیس
هدف از این مطالعه، ارزیابی وضعیت شهرستان قم و بخش‌های آن از نظر شاخص فقر آب است که به شناسایی افتراقات پهنه‌ای، ابعاد و قوت و ضعف هریک از آن‌ها منجر می‌شود. مبنای تعیین شاخص فقر آبی، روش سولیوان بوده که یک ترکیب خطی وزنی از اجزای آن (منابع، مصارف، محیط زیست، ظرفیت و دسترسی) است.
م محدود‌بودن ظرفیت منابع آبی از یک‌سو و تشدید روند برداشت بی‌رویه از منابع آب در نقاط مختلف جهان از سوی دیگر، باعث افزایش آگاهی و حساسیت‌های توسعه‌گران منطقه‌ای دربارة این منبع حیات‌بخش و تنظیم تقاضاهای توسعه در چارچوب عرضة منابع آب منطقه‌ای شده است. در این‌باره استفاده از روش و
روش های ساده اندازه گیری فقر ـ مانند نسبت فقیران در کل جامعه و شاخص شکاف درآمدی ـ نمی توانند تحولات درونی جامعه اقتصادی را از حیث جابه جایی در گروه های درآمدی، انتقال درآمد، جمع پذیری گروه های اجتماعی در گروه بزرگتر، تقارن یا عدم تقارن، یکنواختی، رفاه اجتماعی، عدالت اجتماعی و جز