مقاله

ارتباط پلی مرفیسم های اینترلوکین ۴ (t ۵۸۹c-) و اینترفرون گاما (t ۸۷۴a+) با بیماری آسم

سعید دانشمند، s danshmandi علی اکبر پورفتح اله، aa pourfathollah زهرا پور پاک، z pourpak حسن حیدرنژاد، h heidarnazhad

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

چکیده زمینه و هدف: آسم بیماری التهابی مجاری تنفسی است که عوامل ژنتیکی و محیطی مختلفی در آن نقش دارند. از جمله عوامل مؤثر در آسم، سیتوکین های 2th و در نتیجه تعادل نسبت 2/th1th است. واریانت های ژنتیکی سیتوکین های اینترلوکین 4t)589 (c- اینترفرون گاما و t)874 (a+ با میزان تولید آن ها در ارتباط می باشند. در این مطالعه ارتباط پلی مورفیسم های مذکور با میزان استعداد ابتلا به آسم و شدت آن بررسی شد. روش بررسی: 81 بیمار غیر خویشاوند غیرسیگاری مبتلا به آسم که دارای علایم بالینی و یافته های آزمایشگاهی آسم بودند، مطابق با معیارهای جامعه ی توراسیک آمریکا به عنوان گروه بیمار در دو گروه با آسم کنترل شده و آسم کنترل نشده قرار گرفتند. 80 فرد سالم که از نظر سن، جنس و قومیت با گروه بیمار تطابق داده شدند، به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. پس از خونگیری از افراد بیمار و کنترل، استخراج dna انجام شد. به منظور تعیین پلی مرفیسم در موقعیت 589- اینترلوکین -4 روش pcr-rflp و برای اینترفرون گاما در موقعیت 874+ روش arms-pcr استفاده شد. یافته ها: شیوع توزیع پلی مرفیسم های اینترلوکین 4t)589 (c- و اینترفرون گاماt)874 (a+ بین دو گروه آسمی و گروه کنترل از نظر آماری معنی دار نبود. در بین سایر متغیرها در گروه کنترل و افراد آسمی نیز تفاوت معنی داری مشاهده نشد (05/0≤p). نتیجه گیری: با وجود شواهد گوناگون از ارتباط عوامل ژنتیکی با بیماری آسم، مطالعات مختلف یافته های متناقضی را نشان می دهند. نتایج این مطالعه از عدم ارتباط پلی مرفیسم های ژنتیکی یاد شده با بیماری آسم حکایت دارد و به نظر می رسد که عواملی غیر از پلی مرفیسم های اینترلوکین 4 و اینترفرون گاما در بیماری زایی و شدت بیماری آسم دخیلند که اثر این واریانت های ژنتیکی را پوشش می دهند.

اسناد مشابه

  • بررسی ارتباط پلی مرفیسم های ژن tnf-α و بیماری سل ریوی

    مقالهمجله دانشگاه علوم پزشکی زنجانصابر انوشه، s anoosheh پریسا فرنیا، p farnia محمد کارگر، m kargar مهدی کاظم پور

    چکیده زمینه و هدف: مایکوباکتریوم توبرکلوزیس عامل ایجاد کننده ی بیماری سل، سالیانه موجب مرگ و میر بیش از سه میلیون نفر در جهان می گردد. در حدود یک سوم جمعیت جهان با این باکتری آلوده هستند که 5 تا 10 درصد از این افراد به سل فعال مبتلا می باشند. حساسیت به این بیماری در میان افراد مخ

  • بررسی ارتباط بین پلیمرفیسمهای موجود در ژنهای اینترلوکین -4 و اینترفرون - گاما با بیماری دیابت نوع 2

    مقاله۲۰۰۸مجله دانشگاه علوم پزشکی مازندرانسعید دانشمندی، علی اکبر پورفتح اله، محمد کاظمی عرب آبادی، غلام حسین حسن شاهی راویز

    سابقه و هدف: در حالی که دیابت ملیتوس نوع 2 شایعترین فرم در بین انواع دیابتهاست، اما علت اصلی ایجاد آن هنوز ناشناخته است. عوامل ژنتیکی و محیطی زیادی را در ایجاد دیابت دخیل می دانند. سایتوکاینها از جمله عوامل مربوط به سیستم ایمنی می باشند که اثر آنها بر ایجاد دیابت به اثبات رسیده ا

  • پلی مورفیسم ژن های اینترفرون گاما ۸۷۴+ و اینترلوکین ده ۱۰۸۲- در افراد سالم

    مقالهمجله پزشکی ارومیهعیسی عبدی راد، i abdirad department of genetics, motahhari hospital, urmia university of medical sciences, urmia, iran tel: (+98 441) 2240166ارومیه، مرکز آموزشی و درمانی شهید مطهری، بخش ژنتیک، تلفن2240166- 0441سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) مرتضی باقری، m bagheri سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) میر داود عمرانی، md omrani سازمان اصلی تایید شده: دانشگاه علوم پزشکی ارومیه (urmia university of medical sciences) هاله نوروزی پاک زاد

    دکتر عیسی عبدی راد [1] ، مرتضی باقری [2] ، دکتر میر داود عمرانی [3] ، دکتر هاله نوروزی پاک زاد [4] تاریخ دریافت 28/8/87، تاریخ پذیرش 29/7/88 چکیده پیش زمینه و هدف: برخی از پلی مورفیسم­های تک نوکلئوتیدی در ناحیه پروموتوری یا سایر توالی­های تنظیم کننده ژن سایتوکاین­ها قرار دارند و

  • بررسی ارتباط بین پلی مورفیسم نوکلئوتید تک (-۶۱۱g/a (snp در پروموتور ژن شماره ۱ گیرنده اینترفرون گاما و بیماری مزمن ناشی از ویروس هپاتیت بی

    مقالهمجله دانشگاه علوم پزشکی اراکصیاد خانی زاده، sayyad khanizadeh virology group, school of medicine, tarbit modares university, tehran, iranگروه ویروس شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران مهرداد روانشاد، mehrdad ravanshad virology group, school of medicine, tarbit modares university, tehran, iranگروه ویروس شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت مدرس (tarbiat modares university) سید رضا محبی، syed reza mohebbi research center for gastroenterology and liver disease, shaheed beheshti university of medical sciences, tehran, iranگروه ویروس شناسی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت مدرس (tarbiat modares university) حامد ناقوسی

    زمینه و هدف: عفونت مزمن با ویروس هپاتیت b یک بیماری چند عاملی است که با عوارض کلینیکی وخیمی همراه است. زمینه ژنتیکی میزبان خصوصاً عوامل ایمنی-ژنتیکی در پاتوژنز عفونت سرنوشت ساز می‎باشند. اینترفرون گاما و گیرنده آن نقش مهمی در پاسخ ایمنی به ویروس و دوره کلینیکی عفونت دارد. هدف از

  • بررسی ارتباط بین پلیمرفیسمهای موجود در ژنهای اینترلوکین -۴ و اینترفرون - گاما با بیماری دیابت نوع ۲

    مقالهمجله دانشگاه علوم پزشکی مازندرانسعید دانشمندی، s daneshmandi faculty of medicine, tarbiat modares university, tehran, iranکارشناس ارشد ایمونولوژی ، دانشگاه تربیت مدر علی اکبر پورفتح اله، a.a pourfathollah محمد کاظمی عرب آبادی، m kazemi arababadi غلام حسین حسن شاهی راویز

    سابقه و هدف: در حالی که دیابت ملیتوس نوع 2 شایعترین فرم در بین انواع دیابتهاست، اما علت اصلی ایجاد آن هنوز ناشناخته است. عوامل ژنتیکی و محیطی زیادی را در ایجاد دیابت دخیل می دانند. سایتوکاینها از جمله عوامل مربوط به سیستم ایمنی می باشند که اثر آنها بر ایجاد دیابت به اثبات رسیده ا

  • مقایسه ی سطح سرمی α-tnf، اینترلوکین-۱۰، اینترلوکین-۱۲ و اینترفرون گاما در بیماری های ناشی از مایکوباکتریوم های توبرکلوزیس و غیرتوبرکلوزیس

    مقالهمجله دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزدکیمیا تقوی، k taghavi پریسا فرنیا، p farnia صابر انوشه، s anooshe مهدیه بیات

    مقدمه: ارزیابی تولید سایتوکینها به ویژه سایتوکینهای اینترلوکین 10، اینترلوکین 12 ،اینترفرون گاما و α-tnf، ابزار مهمی در بررسی پاسخهای ایمنی در برابر محرک هایی نظیر عوامل بیماریزا می باشد. هدف از این مطالعه، بررسی میزان تولید سایتوکین های فوق در بیماران مبتلا به عفونتهای مایکوباکت