تأثیر تغییر معیارهای اقلیمی و هیدرولوژیک بر بیابانزایی دشت مهران
چکیده
با توجه به اهمیت کشاورزی در دشت مهران در این پژوهش با بهره گیری از مدل ایرانی imdpa وضعیت بیابانزایی آن ارزیابی شد. دو معیار اقلیم و آب طی دو دوره 86-1381 و 91-1387 بررسی شد. دو شاخص اقلیمی بارندگی و شاخص خشکسالیspi و سه شاخص هیدرولوژیک افت آب زیرزمینی به همراه شاخصهای کیفییت آبtds و ec برای کمی کردن معیارها و محاسبه شدت بیابانزایی تعیین شد. شدت بیابانزایی درچهار طبقه ناچیز، کم، میانگین، شدید و خیلی شدید طبقه بندی شد. از میانگین هندسی شاخصها، معیار مدنظر و از میانگین هندسی دو معیار شدت نهایی بیابانزایی به دست آمد و با بهرهگیری از نرمافزار 9.03arc gis نقشههای شاخصها و معیارها ترسیم شد. نتایج حاصل از جداول و نقشههای هر دو دورهی مطالعاتی نشان داد که از بین شاخصهای مورد مطالعه، شاخصهای خشکسالی spi و افت آب زیرزمینی به ترتیب با ارزشهای عددی45/2 و 78/2 و شاخص با ارزشهای عددی68 /3 و 97/3 در هر دو دورهی بیشترین تاثیر را در بیابانزایی دشت مهران دارند. بیابانزایی در منطقه دشت مهران به علت کاهش بارندگی و خشکسالیهای فراوان و افزایش افت آب زیرزمینی رو به افزایش میباشد و در این میان معیار هیدرولوژیک بیشتر از معیار اقلیم در بیابانزایی منطقه نقش دارد.