تأثیر تغییر معیارهای اقلیمی و هیدرولوژیک بر بیابانزایی دشت مهران
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
با توجه به اهمیت کشاورزی در دشت مهران در این پژوهش با بهره گیری از مدل ایرانی imdpa وضعیت بیابانزایی آن ارزیابی شد. دو معیار اقلیم و آب طی دو دوره 86-1381 و 91-1387 بررسی شد. دو شاخص اقلیمی بارندگی و شاخص خشکسالیspi و سه شاخص هیدرولوژیک افت آب زیرزمینی به همراه شاخصهای کیفییت آبtds و ec برای کمی کردن معیارها و محاسبه شدت بیابانزایی تعیین شد. شدت بیابانزایی درچهار طبقه ناچیز، کم، میانگین، شدید و خیلی شدید طبقه بندی شد. از میانگین هندسی شاخصها، معیار مدنظر و از میانگین هندسی دو معیار شدت نهایی بیابانزایی به دست آمد و با بهرهگیری از نرمافزار 9.03arc gis نقشههای شاخصها و معیارها ترسیم شد. نتایج حاصل از جداول و نقشههای هر دو دورهی مطالعاتی نشان داد که از بین شاخصهای مورد مطالعه، شاخصهای خشکسالی spi و افت آب زیرزمینی به ترتیب با ارزشهای عددی45/2 و 78/2 و شاخص با ارزشهای عددی68 /3 و 97/3 در هر دو دورهی بیشترین تاثیر را در بیابانزایی دشت مهران دارند. بیابانزایی در منطقه دشت مهران به علت کاهش بارندگی و خشکسالیهای فراوان و افزایش افت آب زیرزمینی رو به افزایش میباشد و در این میان معیار هیدرولوژیک بیشتر از معیار اقلیم در بیابانزایی منطقه نقش دارد.