بررسی اثرات رزیگلیتازون و اپی گالوکاتچین گالات بر بیان پروتئین pgc-۱α در رده سلول های عضلانی c۲c۱۲ مقاوم به انسولین القا شده با پالمیتات
چکیده
مقدمه: تغییر در سوخت و ساز لیپیدها یکی از سازوکارهای مهم برای درمان مقاومت به انسولین و در نتیجه دیابت نوع 2 است. از سوی دیگر، pgc-1α به عنوان یکی از تنظیم کنندههای کلیدی بیوژنز و عملکرد میتوکندری، از راه افزایش بتا- اکسیداسیون لیپیدها، نقش مهمی در بهبود حساسیت به انسولین ایفا میکند. در پژوهش حاضر، اثرات اپیگالوکاتچین گالات (egcg)، به عنوان ترکیب ضدچاقی و افزاینده کاتابولیسم چربی، بر بیان پروتئین pgc-1α بررسی شد و با داروی ضددیابتی رزیگلیتازون (rgz) مقایسه گردید. مواد و روشها: پس از تمایز میوبلاستهای c2c12 به میوتیوب، مقاومت به انسولین از طریق تیمار پالمیتات القا گردید. سپس میزان بیان پروتئین pgc-1α، پیش و پس از تاثیر انسولین و هم چنین پس از تیمار با egcg و rgz، با استفاده از روش وسترن بلات مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: تیمار با پالمیتات بیان پروتئین pgc-1α را در سلولهای c2c12 به طور معنی داری کاهش داد (001/0p=). تیمار این سلولها با egcg اثر معنی داری بر بیان پروتئین pgc-1α نداشت (67/0p=)، در حالی که تیمار با rgz بیان این ژن در سطح پروتئین را به طور معنی داری افزایش داد (003/0p=). هم چنین، این افزایش معنی دار در بیان ژن pgc-1α در سطح پروتئین تحت تیمار همزمان با rgz و egcg حفظ شد (001/0p=). نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که تاثیر egcg بر میزان بیان پروتئین pgc-1α معنی دار نبود، در حالی که rgz به طور معنی داری کاهش بیان القا شده با پالمیتات پروتئین pgc-1α را بهبود داد. در مجموع، به نظر میرسد که اثرات ضد دیابتیک egcg بر خلاف rgz از راه تاثیر بر بیان ژن pgc-1α اعمال نمیگردد.