ارزیابی اثرات کاهش بیان ژن tnf-α بر مقاومت به انسولین القاء شده با پالمیتات در سلول های عضلانی c۲c۱۲
چکیده
مقدمه: مقاومت به انسولین نقص اصلی در دیابت نوع 2 و چاقی می باشد. طی این اختلال تجمع لیپید همراه با افزایش بیان tnf-α در عضله رخ میدهد. هدف پژوهش حاضر ارزیابی اثرات کاهش بیان tnf-α بر مولکولهای کلیدی مسیر پیام رسانی انسولین (irs-1 و akt) و مقاومت به انسولین در رده ی سلولهای عضلانی c2c12 در حضور و عدم حضور پالمیتات بود. مواد و روشها: برای کاهش بیانtnf-α ، سلولهای c2c12 با shrna حاوی توالی آنتیسنس ژن tnf-α موشی ترانسفکت شدند. سپس، میزان بیان tnf-α، هم چنین فسفریلاسیون و بیان پروتئینهای irs-1 و akt با استفاده از آزمون وسترن بلات مورد ارزیابی قرار گرفت. یافتهها: در سلولهای کاهش بیان یافته tnf-α، میزان بیان پروتئین tnf-α، 58% کاهش یافت. در شرایط تیمار با پالمیتات 5/0 میلی مولار و انسولین 100 نانومولار، فسفریلاسیونهای تحریک شده با انسولین مولکولهای irs-1 (tyr632) وakt (ser473) در سلولهای کاهش بیان یافته نسبت به سلولهای کنترل، به ترتیب 7/1 و 6/2 بود. نتیجه گیری: یافته ها نشان داد کاهش بیان tnf-α میتواند فعالیت عناصر کلیدی مسیر پیام رسانی انسولین (irs-1 و akt) را افزایش داده و در نتیجه ی بهبود مقاومت به انسولین در میوتیوبها را سبب گردد. این یافتهها پیشنهاد میکنند tnf-α میتواند به عنوان یک هدف درمانی بالقوه در درمان مقاومت به انسولین القا شده با اسید چرب که در دیابت نوع 2 و سندروم متابولیک مشاهده میشود، مورد توجه قرار گیرد.