تأثیر یک دوره تمرین دویدن آهسته بر تعادل ایستا و پویای دانش آموزان پسر مبتلا به سندرم داون
چکیده
هدف: هدف از تحقیق حاضر، تأثیر یک دوره تمرین دویدن آهسته بر تعادل ایستا و پویای دانش آموزان پسر مبتلا به سندرم داون است. روش: نمونه های آماری این پژوهش شامل 24 دانش آموز سندرم داون مدرسه ساریخانی در سال 1391 (با میانگین سن 5/3±35/19، قد 12±33/157، وزن49/27±92/63) بودندکه به صورت تصادفی به دو گروه 12 نفری گروه تجربی و گروه کنترل تقسیم شدند. 12 جلسه 45 دقیقهای شرکت در برنامۀ ورزشی دویدن آهسته بر روی تردمیل به عنوان پروتکل تمرینی گروه تجربی در نظر گرفته شد.برای ارزیابی تعادل ایستا از تست اصلاح شده لک لک و برای ارزیابی تعادل پویا از تست راه رفتن پاشنه به پنجه استفاده شد. یافته ها:نتایج نشان داد که بین تعادل ایستا و پویای گروه کنترل و تجربی قبل و بعد از دورۀ تمرین ،تفاوت معنیداری وجود دارد. نتیجه گیری: استفاده از روش تمرینی دویدن آهسته بر روی تردمیل را می توان به عنوان شیوهای برای بهبود تعادل پویا و ایستا در دانش آموزان سندرم داون توصیه نمود.