اثربخشی آموزش به روش دیویس بر خودپنداره کودکان دارای نارساخوانی
چکیده
. مقدمه: هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی روش دیویس بر خودپنداره دانشآموزان پسر نارساخوان سوم ابتدایی بود. روش: برای این هدف،20دانشآموز نارساخوان به شیوه نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چند مرحلهای، انتخاب و به روش تصادفی در گروههای آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزارهای مورد استفاده چک لیست وارسی شناسایی کودکان نارساخوان، مقیاس هوش وکسلر کودکان، آزمون خواندن و نارساخوانی و آزمون خودپنداره بود. روش دیویس در 16 جلسه 30 دقیقهای بهصورت انفرادی بر روی گروه آزمایش انجام گرفت. پس از پایان مداخله، بر روی هر دو گروه، آزمون خواندن و نارساخوانی اجرا شد. دادهها با نرم افزار spss-15 و با روش آماری تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: تحلیل یافتهها نشان داد، روش دیویس بر خودپنداره کودکان نارساخوان مؤثر بوده است و بین دو گروه آزمایش و کنترل در نمرات پس آزمون خودپنداره تفاوت معناداری وجود داشت. نتایج نشان داد مداخله روش دیویس بر خودپنداره تحصیلی، ورزشی و اجتماعی تأثیرگذار بوده است. نتیجهگیری: کودکان نارساخوان نیازمند مداخلات مناسبی جهت رفع مشکلات درسی و تحصیلی خود میباشند. مشکلات تحصیلی آنان تأثیر منفی بر عملکرد غیرتحصیلی و خودپندارهشان میگذارد؛ بنابراین از بین بردن مشکلات یادگیری، تأثیر مثبتی بر خودپنداره آنان دارد.