تأثیر تمرین استقامتی و مقاومتی دایره ای بر سطوح سرمی سوپراکسید دیسموتاز و پروتئین شوک گرمایی ۷۰ سرمی دانشجویان مرد غیرفعال
چکیده
زمینه و هدف: برنامه های تمرینی مختلف منجر به تغییرات و سازگاریهای متفاوتی در سیستمهای فیزیولوژیک میشود. بنابراین هدف از انجام تحقیق حاضر تعیین تأثیر چهار هفته تمرین استقامتی و مقاومتی دایره ای بر سطوح سرمی سوپراکسیددیسموتاز و پروتئین شوک گرمایی70 دانشجویان مرد غیرفعال بود. روش کار: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیشآزمون- پسآزمون بود که 24 مرد غیرفعال (میانگین سنی 3/4±67/22، وزن 8/14±95/69 کیلوگرم و شاخص توده بدن 7/3±68/23 کیلوگرم بر مترمربع) به صورت تصادفی با هشت فرد در هر سه گروه استقامتی، مقاومتی و کنترل تقسیم شدند. آزمودنیهای گروههای تمرین مقاومتی سه جلسه در هفته، به مدت چهار هفته تمرین مقاومتی دایره ای را با شدت 75%-65 یک تکرار بیشینه انجام دادند. آزمودنیهای گروه استقامتی نیز برنامه تمرینی استقامتی شامل 45-30 دقیقه دویدن تناوبی را با شدت 75%-65 ضربان قلب بیشینه اجرا کردند. قبل و 48 ساعت بعد از دوره تحقیق نمونه گیری خونی برای سنجش مقادیر سرمی sod و hsp70 از آزمودنیها به عمل آمد. آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و تعقیبی توکی برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی دایره ای موجب افزایش معنی دار سطوح sod و hsp70 سرمی مردان غیرفعال شد (05/0>p)، اما تمرین استقامتی تأثیر معنی داری بر تغییرات sod و hsp70 نداشت(0/05<p). علاوه بر این، در تحقیق حاضر تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد(p<0/05). نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گیری کرد تغییرات hsp70 و sod نسبت به تمرینات دایره ای مقاومتی و استقامتی ممکن است متفاوت باشد. بنابراین، در یک دوره کوتاه مدت چهار هفته ای، تمرینات مقاومتی دایره ای نسبت به تمرینات استقامتی بر این شاخصها تأثیرگذارتر بود.