مطالعه اثر غلظت های مختلف نمک بر بقای مایکوباکتریوم اویوم زیرگونه پاراتوبرکلوزیس در پنیر سفید فراپالایشی ایرانی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مایکوباکتریوم اویوم زیرگونه پاراتوبرکلوزیس (مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس) به دلیل ارتباط احتمالی با بیماری کرون (crohn’s disease) در انسان به عنوان یک مخاطره بهداشتی برای سلامتی عمومی محسوب میگردد. هدف این مطالعه بررسی اثر غلظتهای مختلف نمک بر بقای مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس طی دوره رسیدن و نگه داری پنیر سفید فراپالایشی ایرانی است. شیر پاستوریزه گاوی متعاقب فرآیند فراپالایش با تعداد 2 واحد لگاریتمی در هر گرم (log cfu/g) مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیستلقیح و سپس نمونههای پنیر حاوی مقادیر 2%، 3% و 4% نمک از آن تهیه گردید.تعداد مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس طی دوره رسیدن و نگه داری با استفاده از روشهای f57-quantitative real-time pcr (f57-qpcr) و کشت ارزیابی شد. به موازات آن، جمعیت باکتریهای لاکتیکی کشت آغازگر و خصوصیات فیزیکوشیمیایی در نمونههای پنیر تعیین گردید. بر اساس نتایج مطالعه، کاهش تعداد مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس در نیمه اول دوره نگه داری (روز 1 تا روز 30) در تمامی نمونهها آهسته و غیرمعنیدار (05/0p>) بود. اما با پیشرفت این دوره (از روز 30 تا روز 60)، روند کاهش تعداد مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس سریع و به لحاظ آماری معنیدار (01/0p p) کمتر از نمونههای تهیه شده با 2% و 3 % نمک بود. با این حال در تمامی نمونهها مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس بقای خود را تا انتهای دوره نگه داری حفظ نمود. به نظر می رسد استفاده از غلظتهای بالاتر نمک روند کاهش مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس را تسریع میکند. به علاوه، با توجه به اثر زمان بر روند از بین رفتن مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس، نگه داری پنیر سفید فراپالایشی تا اواخر دوره موجب غیرفعال شدن تعداد بیشتری از مایکوباکتریوم پاراتوبرکلوزیس میگردد.