رابطه سبک اسناد و خودتنظیمی دانشجویان دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی مشهددر سال تحصیلی ۹۱-۱۳۹۰
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: یکی از عوامل مؤثر در کارآمدی افراد در تمامی حوزه های آموزشی، شغلی و خانوادگی، برخورداری از مهارت های خودتنظیمی است. هدف این پژوهش بررسی رابطه سبک های اسناد و خودتنظیمی دانشجویان دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بود.روش ها: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و جامعه پژوهش آن شامل کلیه دانشجویان دختر و پسر دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال تحصیلی 1391-1390 بود. از این جامعه با استفاده از جدول مورگان و نمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای 200 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. داده ها از طریق پرسشنامه های سبک اسناد سلیگمن و سینگ و پرسشنامه خودتنظیمی عمومی میلر و براون جمع آوری شد. دادهها با استفاده ازآمار توصیفی و آزمون های رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفت.نتایج: از بین سه سبک اسناد درونی، پایدار و کلی تنها سبک اسناد درونی قادر به پیش بینی بعد اجرا و برنامه ریزی خودتنظیمی بود (01/0 > p) و هیچ یک از سبک های اسناد نتوانستند بعد تحقیق و ارزیابی خودتنظیمی را پیش بینی کنند (05/0 p، 41/0=(139،1)f)، پایدار (001/0>p، 12/0=(139،1)f) و کلی (001/0>p، 006/0=(139،1)f) تفاوت معناداری وجود دارد.نتیجه گیری: یکی از نیازهای مبرم جامعه پزشکی برخورداری از پرستاران و ماماهای مسؤول، متعهد، خودتنظیم و برخوردار از سبک اسناد درونی است. بنابراین تدارک فضاهای آموزشی در دانشکده مامایی و پرستاری که راهنما و هادی این گروه از دانشجویان در جهت سبک هایِ اسنادی مؤثر در ارتقای سطح خودتنظیمی باشند، می تواند مفید باشد.