یادگیری فعالیت محور و پیامدهای آن در آموزش دانشجویان پرستاری
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
مقدمه: امروزه با رشد و تغییرات سریع دانش، فناوری و افزایش آگاهی مشتریان نظام مراقبت بهداشتی، محیط های بالینی و یادگیری مبتنی بر فعالیت از اهمیت بیش تری برخوردار شده است. از این رو تغییر در رویکرد آموزشی دانشجویان و هدایت آنان به سوی توانمند سازی به روش خود هدایت شده ضروری است. هدف از این مطالعه، مروری بر یادگیری فعالیت محور و پیامدهای آن در آموزش دانشجویان پرستاری است. روش کار: مقاله حاضر یک مطالعه مروری نقلی است که با استفاده از مقالات علمی- تحقیقاتی از طریق جستجوی کتابخانه ای (دیجیتال و دستی)، بانک های اطلاعاتی medline، pubmed، pro quest، sid، iran doc و برخی متون فارسی بین سال های 1999 تا 2012 انجام شد. از واژگان کلیدی یادگیری مبتنی بر فعالیت، آموزش پرستاری، یادگیری بالینی، آموزش دانشجویان و محیط بالینی برای جستجو استفاده شد. در این مطالعه از بین بیش از 250 عنوان مقاله انتخابی، در نهایت سی مقاله مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: نتایج بررسی بیانگر این است که یادگیری فعالیت محور در آموزش پرستاری بر اهمیت و نقش محیط های بالینی و مربیان پرستاری تاکید فراوانی دارد. پیامد های ناشی از کاربرد این رویکرد آموزشی به عنوان راه کار مناسب برای پر کردن شکاف آموزش نظری و بالینی، یادگیری همیشگی، خود راهبری، خود شکوفائی و کسب دانش جدید از تجارب موجود در موقعیت های مختلف حرفه ای است. نتیجه گیری: رویکرد آموزشی فعالیت محور متناسب با فلسفه آموزشی نوین برای آموزش پرستاران نیاز است. بنابراین توصیه می شود مسئولین آموزش پرستاری ضمن طراحی و تبیین برنامه های آموزشی بر اساس این رویکرد، به ارتقا محیط های بالینی نیز توجه خاصی داشته باشند.