Article

کاربرد مدل های پارامتری در تحلیل بقا در سرطان معده

عبدالرضا رجائی فرد، abdoreza rajaeefard بیژن مقیمی دهکردی، bijan moghimi dehkordi department of epidemiology, faculty of health, fars university of medical sciences, shiraz, iranتهران، بزگراه شهید چمران، ولنجک، خیابان یمن، خیابان پروانه، بیمارستان طالقانی، طبقه هفتم سید حمید رضا طباطبائی، hamid reza tabatabaee بهرام ضیغمی، bahram zeighami آزاده صفائی، azadeh safaee محمد امین پور حسینقلی، mohammad pourhoseingholi سید ضیاءالدین تابعی

Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

سابقه و هدف: مدل مخاطره متناسب کاکس، رایج­ترین روش برای تجزیه و تحلیل اثر متغیرها بر روی زمان بقاء می­باشد، اما، تحت شرایط معین مدل­های پارامتری می­توانند بر مدل کاکس برتری داشته باشند. در مطالعه حاضر با استفاده از مدل کاکس و جایگزین های پارامتری از قبیل مدل وایبل، نمایی و لگ نرمال، عوامل مؤثر بر بقاء بیماران مبتلا به سرطان معده، ارزیابی و کارآیی مدل­ها برای ارائه بهترین مدل مقایسه گردید. مواد و روش­ها: به منظور تعیین عوامل مستقل کاهنده بقا در سرطان معده، روش­های پارامتری و نیمه پارامتری بر روی بیماران ثبت شده در مرکز ثبت تومور استان فارس اعمال گردید. مقایسه مابین مدل­ها با استفاده از معیار آکائیکه ( akaike information criterion ) صورت پذیرفت. نتایج: از 442 بیمار، 266 نفر (2/60 درصد) در طول دوره فوت کرده بودند. نتایج تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از مدل کاکس و مدل­های پارامتری تقریبا مشابه بود. بر اساس معیار آکائیکه، مدل­های وایبل و نمایی به ترتیب، با مقادیر 848 و 850 بهترین برازش را بر داده­های بقاء داشتند. بیماران با سنین 75-60 و بیشتر از 75 سال در زمان تشخیص و همین طور درجه تمایز یافتگی ضعیف تومور و وجود متاستاز در زمان تشخیص بیماری با خطر بالاتر مرگ همراه بودند (05/0 p< ). نتیجه­گیری: اگرچه نسبت مخاطره در مدل کاکس و مدل­های پارامتری تقریبا مشابه بود، ولی بر اساس معیارآکائیکه، مدل­های وایبل و نمایی، مدل­های بهتری برای تحلیل بقا می­باشند.

Similar items