تحولات نظری فقه سیاسی شیعه از مشروطیت تا انقلاب اسلامی
Download full textFree with an account; signing up with Google takes seconds
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
از دوره مشروطیت به بعد شاهد غلبه گفتمان جدیدی در فقه سیاسی شیعه یعنی «تعطیل نبودن حکومت در عصر غیبت» و به تبع آن، کنار رفتن گفتمان «تعطیلی حکومت در عصر غیبت» هستیم. این تحول گفتمانی در فقه سیاسی در پی شکل گیری اجتهاد جدیدی در فقه شیعه مطرح شد و بر عرصه علمی شیعه تسلط یافت. عوامل عمده شکل گیری آن را میتوان بسط تحقیقات اصولی، تأثیر مکتب ملاصدرا، افزایش نفوذ اجتماعی فقها و ناکار آمد دانستن نظام استبدادی از سوی فقها، دانست.
Authors and affiliations
- عباس حیدری بهنویه — حجهالاسلام عباس حیدری بهنوئیه فارغ التحصیل کارشناسی ارشد علوم سیاسی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام