پاسخ کانت به شکاکیت هیوم و نقد آن
Abstract
No abstract recorded for this item.
No abstract recorded for this item.
همواره میان جاهطلبیهای طبیعتگرایانه و داوریهای شکاکانۀ هیوم تناقضی اجتنابناپذیر وجود دارد. برخی منتقدان معاصر وی به دلیل اینکه پایههای نظام طبیعتگرایانه هیوم، بهعنوان ویرانگر دفاع لاهوتی معاصر او، معرفت آدمی را به طبیعت آدمی تخصیص میداد، عنوان شکاک ملحد را به وی منتسب کر
شکّاکیّت دیوید هیوم از دو بنیاد کلی یعنی نقد «قوای شناخت» و نقد «محتوای شناخت» تشکیل شده است. او از یک سو، با نقد عقل و حس، این دو قوه را برای کسب معرفت یقینی ناتوان قلمداد می کند و از سوی دیگر، با نقد محتوای شناخت دو اصل «عدم انطباع، عدم تصور» و «چنگال هیوم» را به ترتیب به عنوان
بیشتر شک دکارت و هیوم دو قسم شک متفاوت و گاه متمایز تلقی می شود که اولی شک دستوری و دومی شک واقعی است. هرچند آرا و دیدگاه های دکارت و هیوم در مورد شک از یک منظر نشان گر این واقعیت است که شک هیوم نه تنها ادامۀ شک دکارتی نیست، بلکه دارای تفاوت های بنیادین هم به جهت صوری و هم به جهت
بیشتر شک دکارت و هیوم دو قسم شک متفاوت و گاه متمایز تلقی میشود که اولی شک دستوری و دومی شک واقعی است. هرچند آرا و دیدگاههای دکارت و هیوم در مورد شک از یک منظر نشانگر این واقعیت است که شک هیوم نهتنها ادامۀ شک دکارتی نیست، بلکه دارای تفاوتهای بنیادین هم به جهت صوری و هم به جهت
برهان صدیقین به شکلی که ابنسینا آن را نخستینبار برای برهان امکان و وجوب به کاربرد، از طریق آثار ابنرشد و ابنمیمون در قرون وسطی، به آثار توماس آکویناس راه یافت. مفاهیم مربوط به این برهان چنانکه موردنظر ابنسینا بود، در این آثار منتقل نشد و آشفتگی برهان در فلسفه بعد از رنسانس