نقش کانون اصلاح و تربیت در اصلاح شخصیت مجرمانه نوجوانان بزهکار در تهران
چکیده
شخصّیت مجرمانه در محیط های مختلف که فرد با آن مواجه است شکل می گیرد که در شناخت آن از نظریه ی نشانه ها و مقتضیات و طبقه بندی بزهکاران استفاده شده است. سرگذشت اطفال و نوجوانان بزهکار در جوامع اولیه با سرگذشت غم انگیزی همراه بوده است. به منظور بررسی شدت مجازات، تحولات کیفری از دیدگاه مکاتب مختلف دوران باستان، مکتب کلاسیک، مکتب نئوکلاسیک، مکتب تحققی و دفاع اجتماعی نوین مورد بررسی قرار گرفته است. پژوهش حاضر از نوع توصیفی- علی و از لحاظ روش ، یک تحقیق پیمایشی است. جامعه آماری شامل تمامی بزهکاران دختر و پسر در کانون اصلاح و تربیت تهران می باشد. ابزار گرد آوری داده ها پرسشنامه است که در حجم نمونه شامل 84 نفر مددجو، 18 نفر از مسئولین و 4 نفر از مشاوران کانون اجرا گردید. یافته های تحقیق حاکی از آن است که آموزش با شخصیت مجرمانه همبستگی معناداری ندارد. امکانات با شخصیت مجرمانه رابطه متوسط و معکوسی دارد. هر چقدر امکانات در کانون افزایش یابد، شخصیت مجرمانه کاهش می یابد و بالعکس. تنبیه با شخصیت مجرمانه همبستگی معناداری ندارد. شخصیت مجرمانه در پسران بالاتر از دختران می باشد. جرم دعوا و سرقت بیشتر میان پسران و رابطه نامشروع بیشتر میان دختران شایع است.