نگرش دانشجویان پزشکی نسبت به ضرورت کسب توافق بیمار برای مشارکت در آموزش بالینی

اطهر امید، athar omid () phd student in medical education, department of medical education, medical education research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iran. e-mail: athar_omid@yahoo.comدکتر اطهر امید: دانشجوی دکتری آموزش پزشکی، گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خیابان هزار جریب، اصفهان، ایران(athar_omid@yahoo.com) امید پیرحاجی، omid pirhaji medical student, school of medicine, isfahan university of medical sciences, isfahan, iran. e-mail: omid.pirhaji@yahoo.comامید پیرحاجی، دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خیابان هزار جریب، اصفهان، ایران (omid.pirhaji@yahoo.com)؛ امیر ورد، amir vard medical student, school of medicine, isfahan university of medical sciences, isfahan, iran.امیر ورد دانشجوی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خیابان هزار جریب، اصفهان، ایران. علیرضا یوسفی، ali reza yousefi associate professor, department of medical education, medical education research center, isfahan university of medical sciences, isfahan, iran. e-mail: aryousefy@edc.mui.ac.irدکتر علیرضا یوسفی، دانشیار گروه آموزش پزشکی، مرکز تحقیقات آموزش علوم پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خیابان هزار جریب، اصفهان، ایران(aryousefy@edc.mui.ac.ir)؛ مصطفی دهقانی، mostafa dehghan program evaluation expert, edo, school of medicine, isfahan university of medical sciences, isfahan, iran. email: m_dehghani@edc.mui.ac.irمصطفی دهقانی، کارشناس ارزشیابی برنامه، دفتر توسعه آموزش، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، خیابان هزار جریب، اصفهان، ایران (m_dehghani@edc.mui.ac.ir)

چکیده

چکیدهمقدمه: آموزش بالینی با درگیر کردن بیماران در فرایند های یاددهی و یادگیری دانشجویان فراهم می شود. حق بیمار برای تصمیم گیری در ارتباط با مشارکت یا عدم مشارکت در این فرایند از حقوق قانونی و اخلاقی بیمار است. این مطالعه با هدف بررسی نگرش دانشجویان پزشکی در زمینه رضایت بیمار برای استفاده آموزشی انجام پذیرفت.روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی مقطعی که در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان در سال 1390 با استفاده از ابزار محقق ساخته که حاوی 12 سؤال با مقیاس رتبه بندی لیکرت پنج گزینه ای بود، انجام پذیرفت. جامعه هدف کلیه کارآموزان و کارورزان بیمارستان الزهرا(س) بود که 91 نفر در این مطالعه شرکت کردند. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام پذیرفت.نتایج: از 91 نفر مشارکت کننده 56% زن و 44% مرد، 64% کارآموز و 36% کارورز بودند. بین میانگین کلی نگرش در دو گروه انترن و دانشجو تفاوت معنادار وجود داشت به گونه ای که نگرش در کارآموزان نیمه مطلوب و در کارورزان مطلوب بود (9/80%) (05/0p<) دانشجویان موافق بودند که بیمار نباید قبل از معاینه از سطح توانایی دانشجویان اطلاع داشته باشد.نتیجه گیری: علی رغم نگرش مثبت تر کارورزان نسبت به کارآموزان، نیاز است دانشکده پزشکی و اساتید با تهیه راهنماهایی در این زمینه و تأکید بررضایت آگاهانه در بهبود بیشتر سطح آگاهی و نگرش دانشجویان اقدام نمایند