نقش پروتئین واکنش گر c در پیش بینی رخدادهای قلبی ـ عروقی: مطالعه ی قند و لیپید تهران
چکیده
مقدمه: هدف اصلی این مطالعه ارزیابی سودمندی پروتئین واکنش گر c در پیش گویی خطر پیامدهای قلبی ـ عروقی در یک جمعیت شهرنشین ایرانی بود. مواد و روش ها: در یک مطالعه ی موردی ـ شاهدی آشیانه ای (nested) طی 3 سال پیگیری، 207 مورد واقعه ی قلبی ـ عروقی مستند بین شرکت کنندگان بالای 30 سال مطالعه ی قند و لیپید تهران (tlgs) یافته شد. از این گروه، افرادی که در آغاز مطالعه فاقد بیماری قلبی ـ عروقی بودند، به عنوان گروه مورد (126 نفر) و 259 فرد جور شده از نظر سن و جنس که در آغاز و در طول مدت پیگیری فاقد بیماری قلبی- عروقی بودند، به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. در ابتدای مطالعه، عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی مورد ارزیابی قرار گرفته وcrp با روش الایزا با حساسیت بالا اندازه گیری شد. یافته ها: ارتباط متوسطی بین crp و نمایه ی توده ی بدن (34/0= r)، نسبت دور کمر به دور باسن (22/0= r)، کلسترول تام (24/0=r) و امتیاز خطر فرامینگهام 10ساله (27/0=r) یافته شد (در همه ی موارد 001/0 p<). بعد از تعدیل سازی از نظر سن و جنس، نسبت خطر وقایع قلبی ـ عروقی برای افرادی که در بالاترین چارک توزیع جمعیتی crp بودند، در مقایسه با پایین ترین چارک 6/2 (فاصله اطمینان 95%= 1/5-4/1 و 006/0 = p) بود. بعد از آنکه علاوه بر عوامل فوق، تعدیل سازی از نظر عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی نیز انجام شد، نسبت خطر به مقادیر غیر معنی دار کاهش یافت (8/0، فاصله اطمینان 95% = 9/1- 3/0). اضافه نمودن crp سطح زیر منحنی های roc عملکردهای خطر را که بر اساس عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی یا امتیاز خطر فرامینگهام ترسیم شده بودند، بهبود نبخشید. نتیجه گیری: در جمعیت ایرانی وقتی که عوامل خطرزای متداول قلبی ـ عروقی شناخته شده هستند، اندازه گیری crp، برای پیش گویی کوتاه مدت پیامدهای قلبی ـ عروقی، ارزش اضافه ای ندارد.