مقاله

بررسی اثر آموزش بهداشت دهان و دندان بر شاخص پلاکی دندانی

چکیده

مقدمه: آگاهی از بوی بد دهان به صورت یک ابزار انگیزش موجب بهبود رفتارهای مربوط به سلامت دهان شود. هدف اصلی از این مطالعه، مقایسه آموزش بهداشت با موضوعات مختلف آموزشی پیرامون سلامت دهان و دندان و بررسی پایداری اثر این روش ها در ارتقاء سلامت دهان بوده است. روش بررسی: 161 نفر(76 دختر، 85 پسر) دانش آموز اول دبیرستان از مدارس دولتی یزد به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند: گروه 1- آموزش بهداشت دهان و دندان+آموزش راجع به بوی بد دهان(گروه بوی بد دهان)، گروه 2- آموزش بهداشت دهان و دندان+آموزش راجع به پوسیدگی دندان و بیماری های لثه(گروه سنتی)، گروه 3- آموزش بهداشت دهان و دندان(گروه کنترل). شاخص پلاک قبل از مداخله، دو هفته و دو ماه بعد از مداخله اندازه گیری و تغییرات آن در طول زمان ثبت شد. با استفاده از آزمونsquare(bonferroni adjustment) chi- و paired tو mcnemar و kruskal-wallis داده ها آنالیز شدند. نتایج: تفاوت آماری معنی داری میان گروه بوی بد دهان و گروه سنتی وجود نداشت. اما هر دو گروه تفاوت قابل ملاحظه ای با گروه کنترل داشتند(003/0، 002/0p-value:). تغییرات مثبت در گروه بوی بد دهان به خصوص در دختران ماندگارتر از بقیه گروه ها بود (004/0p-value:). نتیجه گیری: آموزش بهداشت دهان و دندان به همراه آموزش راجع به بوی بد دهان، پوسیدگی و بیماری لثه در ارتقاء سطح بهداشت دانش آموزان اول دبیرستانی یزد تاثیر بیشتری دارد. همچنین آموزش راجع به بوی بد دهان ماندگاری اثر بیشتری دارد. بنابراین گنجاندن این شیوه آموزش در برنامه های آموزشی مدارس پیشنهاد می شود.

اسناد مشابه